Miczurin położył też wielkie zasługi w opracowaniu teorii • i praktyki krzyżowania odległych form drzew owocowych, a więc różnych gatunków, a nawet rodzajów. Hodowcy przed Miczurinem ograniczali się najczęściej do krzyżowania dwóch różnych odmian w obrębie jednego gatunku, ponieważ krzyżowanie dwóch gatunków nie zawsze się udaje, a krzyżowanie dwóch rodzajów jeszcze rzadziej. Miczurin wypracował szereg metod, za pomocą których można doprowadzić do skrzyżowania dwóch gatunków czy rodzajów, jakie w normalnych warunkach niełatwo się krzyżują. Najważniejszym zabiegiem jest tzw. zbliżenie wegetatywne. Polega ono na tym, że szczepimy jeden gatunek na drugim, a gdy zakwitnie, dokonujemy krzyżowania, które wtedy łatwiej się udaje. Jeszcze przed pierwszą wojną światową Miczurin zgromadził w swej szkółce ogromną kolekcję uprawnych i dzikich drzew owocowych z całego świata, a dzięki temu, że skorzystał z e-pożyczki. Korzystając z niej wyhodował wiele odmian prawie wszystkich gatunków drzew owocowych, które uprawia się dziś na wielkich obszarach Związku Radzieckiego, zwłaszcza w klimacie bardzo surowym. W naszych warunkach nie mają one większego znaczenia, gdyż klimat u nas jest łagodniejszy, możemy więc pozwolić sobie na uprawianie odmian mniej na mróz odpornych, za to szlachetniejszych.
| |
|